Popieram pracoholizm!

„Pod palcami skórzane etui, Dziennik Kapitana otwieram.

Że muszę coś dziś napisać czuję, biorę do ręki pióro Parkera…”

             Rodzice od zawsze przestrzegali przed uzależnieniami, bo niby szkodzą i w ogóle… Kłamali. Ja osobiście namawiam. Muszę się przyznać, że mam dwa i wiem, że już nigdy się z ich szponów nie wyrwę. Nawet nie chcę, bo doskonale mi się z nimi żyje. Pierwszym jest pisanie, a drugie to „175 gramów białego… (oczywiście) dysku plastikowego”. Już ja wiem o czym pomyśleliście, niegodziwcy.

             Niech wasza pasja stanie się waszym nałogiem. Tylko proszę nie podciągać picia piwa do rangi pasji, żeby mieć usprawiedliwienie. To tak nie działa :) Jak mówi klasyk: „Musisz zadać sobie jedno z…iście ważne pytanie: co chcesz w życiu robić? I rób to”. Nawet jeśli ktoś mówi, że zupełnie się do tego nie nadajecie, to uśmiechnijcie się i róbcie swoje. Bo wszystko, w co włoży się serce, wyjdzie dobrze. Oczywiście zazwyczaj sam zapał nie wystarczy, ale ważne jest, żeby ciężko pracować i co najistotniejsze – nie poddawać się przy porażkach. Bo czy, początkujący pisarzu, myślisz, że Mickiewicz od razu napisał „Dziady”? Pewnie schował masę kartek do szuflady, a 27941 wyrzucił, uważając, że są do niczego. Albo Ty, młody piłkarzu – Lewandowski nie wyszedł od razu na salony, pewnie spędził setki godzin kopiąc piłkę na podwórku.

           Dodatkowo, te uzależnienia mają dwa ogromne plusy. Po pierwsze, mamy możliwość poznania wielu ludzi z tą samą zajawką, od których można się sporo nauczyć. A po drugie, ważniejsze, jest to doskonała motywacja do pracy nad sobą. Nic nie uszczęśliwia tak, jak widok zmian, które zachodzą dzięki trudowi, włożonemu w dane przedsięwzięcie. A jeśli jeszcze ktoś doceni wasze działania i wesprze dobrym słowem, to już na pewno będziecie mieli porządną dawkę energii.

Dla przykładu, znam człowieka, który (przepraszam Cię od razu, że to powiem) śpiewać nie umiał, ale zdeterminował się i wiecie co? Aktualnie gra koncerty i jest w trakcie wydawania drugiej płyty. Można? Można.

             Tak że Wy się uzależniajcie, a ja lecę porzucać dyskiem, bo coś mnie ciągnie… W końcu świat bez nałogów byłby nudny :)

„ROZWÓJ Wam napiszę wielkimi literami”

 

P.S. Kiedy patrzę na swoje teksty sprzed roku też nie wiem czy się śmiać, czy płakać. A teraz jakoś to wychodzi. Chyba. Proszę, przytaknij...

"Powoli przyzyczajam się do swej nieobecności..."

           Pamiętacie ten tekst o dwóch osobowościach w jednym człowieku? O ten? Ostatnio uświadomiłam sobie, że można nie tylko mieć dwa głosy w głowie, ale nawet żyć w dwóch światach jednocześnie. W dwóch wymiarach, których posiadanie czasem jest pomocne, a czasem zgubne.

                Pierwszy to świat materialny, w którym przebywa ciało, to szkoła, praca, dom i wszyscy otaczający nas ludzie. Świat, w którym funkcjonujesz, jednocześnie w nim nie będąc. Przyjmujesz to co ma dla ciebie los, działasz, choć nie zawsze masz wpływ na rozwój zdarzeń. Nie możesz od tego uciec, chyba, że w… inny wymiar.

Drugi świat tworzysz ze swoich pragnień i marzeń. Możesz tworzyć go sam lub z kimś, ale co najważniejsze – sam wybierasz kogo do tego świata dopuścisz. Czasem wystarczy jedna osoba, aby dopełnić obraz i sprawić, by był idealny. Tutaj ty jesteś kreatorem, tworzysz według własnych upodobań i potrzeb. Ten wymiar jest jak Nibylandia, w której możesz latać ponad chmurami lub spotkać się z kimś, obok kogo akurat nie możesz przebywać materialnie. Możesz tworzyć swój własny świat, własną rzeczywistość.

                Jednak trzeba uważać, aby za bardzo nie zatracić się w naszej Nibylandii. Choć jest piękna i może służyć jako odskocznia od problemów, ważne jest, aby nie stworzyć wokół siebie muru, który przysłoni nam dobro, otaczające nas na co dzień. Granica między snem i jawą jest cienka, a naszym zadaniem jest balansować na niej tak, aby nie stracić radości życia lub zdrowych zmysłów… 

"Ciało jest obecne, grzeczne i na kanapie,

duch wolny się wyrywa i hula razem z wiatrem" 

Mam swoją Nibylandię.

               Woodstock, Woodstock i po Woodstocku… Mam nadzieję, że wszyscy już zregenerowani, choć wiem, że ciężko jest wrócić do rzeczywistości. Nie będę opisywać jak było, bo mama czyta moje wypociny (Serdecznie Cię z tego miejsca pozdrawiam, rodzicielko :D).

               Chciałabym zwrócić się do osób, które z wielkim przekonaniem głoszą, że tam tylko „sex, drags and rock’n’roll”, a jedyne co z Kostrzyna można przywieźć to fasolka w brzuchu. Otóż drodzy państwo… Nieprawda.

             
Nazywanie Woodstocku Najpiękniejszym Festiwalem Świata nie jest sloganem. Skoro ludzie przyjeżdżają z całej Polski, a nawet i z innych państw, po to, żeby przez cztery dni posiedzieć w lesie, to chyba coś znaczy, nie? Bo oni wracają do swojego drugiego domu, do swojej drugiej rodziny. Spytacie jak można nazwać rodziną ludzi, których się nawet nie zna? Zapraszam za rok – sami przekonacie się o sile więzi, jak się tam tworzy.

Wyobrażacie sobie, że podchodzicie do przypadkowej osoby z pytaniem czy możecie zostawić jej plecak, znikacie na pół godziny, po czym wracacie, a bagaż jest na swoim miejscu, w nienaruszonym stanie? A na Najpiękniejszym Festiwalu Świata można, bo panuje to, co w rodzinie najważniejsze – zaufanie.

Wyobrażacie sobie, że siedzicie koło osoby jedzącej obiad, a ona z uśmiechem pyta czy chcecie trochę? Pewnie do tej pory mieliście tak tylko przy stole… no właśnie, przy rodzinnym stole.

               Złaziłam tam kawał chodnika, a nie widziałam żadnej osoby pod wpływem narkotyków. Przesiedziałam tam tydzień, a nie widziałam ani jednej smutnej twarzy. Byłam tam dwa razy, a dziecka jak nie miałam, tak nie mam. Szach-mat, hejterzy. 

"Gdzieś tam jest jednak miejsce,
gdzie nie mówię szeptem,
gdzie moje jest powietrze
I moja każda pora dnia"

Doktor Jekyll i Pan Hyde

           Spotkałam kiedyś w pociągu człowieka, który jednym zdaniem zmienił cały mój światopogląd. Wyglądał jak jeden z tych, których omijam szerokim łukiem – ładnie uczesany, przylizany, w garniturze za 84357zł., z aktówką pod pachą. Wiecie, taki typowy pies z wielkiej korporacji. Ja z irokezem, w glanach i spodniach w kratę, raczej nie wyglądałam na rozmówcę godnego jego poziomu. Ale zaczął wypytywać o punk rocka, najbliższe koncerty, po czym uśmiechnął się i powiedział, że pamięta te czasy, kiedy też taki był i „dobrze, że bunt nigdy nie przemija”.

- Nie przemija? A z pańskim co się stało?

- Nic, jest ciągle w sercu, tam gdzie od zawsze był.

Spojrzałam na jego aparycję… W twoim sercu jest jakiś bunt? Bierzesz APAP Dzień na noc? Myjesz się żelem pod prysznic w wannie? 

             Chyba wyczytał te pytania z moich oczu, bo uśmiechnął się jeszcze szerzej:

- Wiem co sobie myślisz… Grubas w garniturze wciska bajki, że taki z niego wielki rebeliant.

(Jasnowidz czy co..?) 

            I wtedy wypowiedział te najważniejsze słowa, że walczy się sercem i czynami, a ubiór to tylko kwestia gustu, po czym pożegnał się ze słowami Big Cyca, że „Bóg zawsze jest z punkami”. 

           Trzeba przyznać, że miał gość rację… To, że ktoś rzuci szkołę i pójdzie wybijać szyby w oknach komisariatu, może i wygląda buntowniczo, ale nic nie zmieni. Wstawią nowe i po sprawie. Ale jeśli ktoś, przykładowo, założy własną gazetę, gdzie nikt nie zabroni mu wyrażać swojego zdania, małymi kroczkami uda mu się coś zdziałać. Bo system niszczy się od środka. 

             Tak że konkluzje nasuwają się dwie. Wyglądanie inaczej nie czyni z nas buntowników. Grunt to mieć plan na starcie przysłowiowych krat oraz serce, zapał i ogrom pracy, żeby cały ten misterny plan nie poszedł w… wiecie gdzie. No i po drugie: nie taki garniturowiec straszny, jak go malują :)

W pierwszej kolejności jestem człowiekiem,
Chcę żyć tak jak potrafię, jak umiem najlepiej!

Nie muszę nosić znaczków, by coś reprezentować.
Więzić siebie w klatce poglądów i zachowań. 

Bądź jak panda!

Krążą po Internecie takie śmiechy, jak kobieta mówi do swojego faceta: 

„- Nigdy więcej do mnie nie dzwoń! 

    … 

    Dlaczego nie zadzwoniłeś?!

  - Mówiłaś żebym nie dzwonił.

  - Powinieneś zadzwonić mimo to.”

I wszyscy żartują, że kobiety są nielogiczne. Wiecie co? Mężczyźni też! 

    Jest taka grupa, której logiki nie zrozumiem nigdy. NIGDY. Serio. Chodzą ulicami obrażeni na wszystko, rzucają się z pazurami, bo „ten za czarny”, „ten za bardzo rudy” (uprzedzając seksistowskie żarty: nie mówię o rozdrażnionej kobiecie stojącej przy półce z farbami). O rasistów mi chodzi. 

   Pomyślcie. Oni, ładnie mówiąc, nie lubią kogoś za to, że ma w skórze więcej melaniny. Pewnie nawet nie wiedzą co to, a im to przeszkadza. W dodatku czarnoskórzy nie mają na to żadnego wpływu. To tak jakbyście odcinali ludziom nogi za to, że mają dwie, a wy byście chcieli żeby mieli jedną. 

Tak sobie myślę... Jeśli dla „białych” ci „czarni” są fuj, to co jeśli biali rasiści urodziliby się czarni? Wtedy biali byliby fuj? To takie trochę błędne koło jak kot z kromką posmarowaną masłem przywiązaną na grzbiecie. Wiecie, kot spada na cztery łapy, a chleb zawsze tą stroną z masłem. I tak się kręcą, i kręcą. Może połowie rasistów wmówić, że mają czarną skórę, to się nawzajem z tymi „białymi” wykończą. 

A co jeśli (o zgrozo!) typowy śnieżnobiały rasista opali się na brązowo? Przykro mi kolego, chyba czas na samobójstwo. 

    Dobra, dobra, trochę się nabijam, ale głównie chodzi mi o to żebyście nie stali się kolejnym bez(mózgim)kompromisowym wielbicielem bieli. Bo jak powiedział kiedyś ktoś mądry: „Nie oceniaj książki po okładce”. Jeśli kupicie fajne auto to co za różnica czy jest białe, czarne czy różowe? Dalej jest fajne. (Z tym różowym mnie poniosło, wybaczcie). Z ludźmi jest dokładnie tak samo. Charakter, ludzie, charakter się liczy. 

Nie wybrałem sobie miejsca swego urodzenia.

Tak jak nie wybrałem skóry, która tyle nosze.

Jedna rasa, ludzka rasa rozum podpowiada.

I bez względu na wyznanie.

Każdy inni wszyscy równi.

I bez względu na płeć.

Każdy inni wszyscy równi.

I bez względu na skórę.

Każdy inni wszyscy równi.

21.03 - Międzynarodowy Dzień Walki z Rasizmem i Nietolerancją

W tym szaleństwie jest metoda.

     Oglądaliście „Truman show”? Dobry film. Facet żyje na wyspie, ma wypracowany rytm dnia, praca, rodzina, znajomi. Ogólnie wszystko w porządku, taka brazylijska telenowela – życie płynie powolutku przez 103826 odcinków. Nie zdawał sobie sprawy jedynie z tego, że to faktycznie telenowela. Każdy krok Trumana obserwowały tysiące ludzi, czujne oczy kamer nagrywały i transmitowały każde jego posunięcie. Widzowie z zapartym tchem obserwowali jego narodziny, pierwsze kroki, wspinaczkę po szczeblach kariery. Miasteczko, w którym mieszkał, w rzeczywistości było wielkim planem filmowym, wszyscy żyjący tam ludzie to statyści. Reżyser całej tej hecy, który chyba chciał pobawić się w Boga, mógł zaprogramować nawet pogodę tak, żeby jedna jedyna chmura burzowa znalazła się nad głową Trumana, podczas gdy pięć metrów dalej świeciło słoneczko. 

  Ale, ale. Truman nie jest taki głupi. W końcu (choć chwilę mu to zajęło)  zorientował się, że jest uwięziony w chorym reality show. Od tego momentu stał się szalony. Zwyczajnie, w jak najbardziej pozytywnym sensie – szalony. Zmieniał zdanie osiem razy na minutę, tak, że prawie sam nie nadążał za tym, co akurat wymyślił. Wsiadał do auta z postanowieniem udania się na Fidżi, gdy zamykał drzwi już myślał o tym, żeby pojechać do pracy, a gdy zapinał pasy, to stwierdził, że jednak zostanie w domu z żoną.  Był nieprzewidywalny jak sceniczne ruchy Artura Andrusa. Po co to wszystko? Żeby Wielki Pan Reżyser nie ogarniał. Scenariusz tworzył się na bieżąco, nie wiadomo było, z której kamery ma być w danym momencie transmitowany obraz. Nikt już nie był w stanie śledzić jego ruchów. Dzięki temu Truman mógł wypłynąć na morze i nikt (łącznie z pogodą) nie był w stanie mu przeszkodzić. Można by pomyśleć, że happy end jest już tutaj. Ale nie. Truman, pomimo lęku przed wodą, dzielnie płynie naprzód. I nagle co? Dopływa do ściany. Na środku morza trafia na ścianę. Na ścianę ograniczającą plan filmowy, na którym rozgrywało się jego teleżycie. Happy end jest dopiero tu! Bohater odbywa rozmowę z Reżyserem, buduje dramatyczne napięcie, uśmiecha się zwycięsko, przekracza próg drzwi prowadzących za plan i wychodzi z całej tej iluzji.

  Nie opowiadam tego dlatego, że chciałam się pochwalić znajomością filmu, tylko dlatego, że zachowanie Trumana powinno być dla nas wzorem. Bądźmy szaleni. Tak troszeczkę. Ciut. Albo nawet pół ciuta. „Mówicie jestem wariat”? Prawidłowo. Nie pozwólmy, żeby ktoś odebrał nam NASZ plan filmowy i NASZĄ rolę reżysera. Chyba nie chcielibyście żeby wasze życie wyglądało jak „Moda na sukces”, co? Może bardziej jakiś... „Helikopter w ogniu” czy coś. Więc nawet jeśli bycie szalonym wydaje wam się głupie, to spróbujcie. Bo, jak mówią, jeśli coś jest głupie, ale działa, to nie jest głupie. 

Tak jak Bolek i Lolek

  Wchodzisz do kina, rozsiadasz się przed ekranem i możesz być każdym: uwięzioną w zamku księżniczką, bogatym biznesmenem czy Jamsem Bondem. Każdą wykreowaną postacią. Byle tylko nie zapuścić korzeni w fotelu...

  Życie człowieka toczy się na dwóch płaszczyznach: materialnej i duchowej. Ta pierwsza uzależniona jest od wielu czynników: potrzeb fizjologicznych czy opinii społecznej. Jak aktorzy postępujemy według pewnego scenariusza. Jak aktorzy odgrywamy szczęście i smutek. Jak aktorzy uczestniczymy w scenach. Tworzymy iluzję świata. 

   Idąc do kina, wybieramy tematykę filmu taką, jaka nas interesuje. Jednak, czy każda sala kinowa jest taka sama? Możemy obejrzeć głupawą komedię romantyczną, która nie wniesie do naszego życia nic. Czasem wybieramy kryminał, który karmi nas sensacją i przemocą. Ale jeśli otworzymy umysł na wiedzę, pójdziemy na film dokumentalny. Podobnie w życiu. Im bardziej świadomi i głodni nauki jesteśmy, tym lepsze rozwiązania wybieramy. 

   Co jeśli wmówisz sobie, że jesteś Jamsem Bondem, a gdy oderwiesz wzrok od ekranu i rozejrzysz się po sali, okaże się, że jednak nie jest tak jak myślałeś? Jeśli okaże się, że jesteś po prostu sobą?  Nie dopuść do tego, aby taki stan cię zaskoczył. Nie zakop się w materialnym życiu. Zacznij zastanawiać się nad tym co dzieje się wokół, zadawać pytania i dostrzegać wskazówki, które są ukryte w najmniejszych elementach. Życie to najlepszy film, w którym jesteś nie tylko aktorem, ale i reżyserem.

Parafrazując Shakespear'a:  świat jest jak kino, reżyserami ludzie. To co, wychodzimy i zaczynami tworzyć samodzielnie? 

„Tylko świnie siedzą w kinie”